Zijn leven begon vroeg op straat. Op zijn dertiende, veertiende ging hij al op kamers en trok hij de stad in. Daar kwam hij terecht in een wereld van oudere vrienden, cafés en drugs. Wat begon met hasj, groeide uit tot een jarenlange verslaving aan cocaïne en heroïne. “Het was een way of life,” vertelt Ad. “Je denkt: zo leeft iedereen. Pas veel later ga je je afvragen: hoe kunnen mensen zo leven? En hoe pas ik daar dan tussen?’’.  

Jarenlang draaide alles om overleven
Winkeldiefstal om drugs te betalen, periodes van vastzitten en weer vrij komen. Elke keer als hij uit detentie kwam, nam hij zich voor het anders te doen. Maar de juiste hulp ontbrak. “Je kwam wel op een drugsvrije afdeling en zette stappen vooruit, maar zodra je buiten stond, viel je snel terug in het oude maar vertrouwde leven’’.

Achter dat leven lag meer dan alleen het contact met oudere jongens die naar cafés gingen en drugs gebruikten. Al op jonge leeftijd was hij bijzonder energiek. “Hyperactief noemden ze dat. ADHD bestond toen nog niet.” Op zijn zesde kreeg hij medicatie – een groen tabletje, Librerium, destijds vaker voorgeschreven aan volwassenen met alcoholproblemen. Het dempte hem, maar het voelde niet goed. Met de kennis van nu ziet Ad daar ook een verband. “Ik denk dat ik altijd op zoek ben geweest naar ontspanning. Drugs gaven me rust in mijn hoofd. Dat heeft zeker meegespeeld in waarom ik er zo lang in ben blijven hangen.”

Er waren momenten waarop het een tijd lukte. Ad was een periode clean en ging naar de Narcotics Anonymous (NA). Maar een HIV-diagnose en het verlies van zijn relatie brachten hem uit balans. Wat volgde waren jaren van opvang, instellingen en uiteindelijk weer op straat. “Overal dezelfde vragen: wanneer krijg ik een woning? Hoe kan ik verder? En steeds weer teleurstellingen.”

Ontmoeting & Vertrouwen
Ad kwam in contact met een trajectbegeleider vanuit het Housing First team van Neos. Die eerste ontmoeting voelde goed. “Hij was duidelijk in zijn communicatie en ik voelde het vertrouwen.”

Housing First draait niet om voorwaarden, maar om de relatie. Zijn trajectbegeleider begeleidde hem en samen gingen ze naar instanties, regelden schuldbeheer, bezochten de tandarts en schreven Ad in voor woonruimte. “Mijn trajectbegeleider nam het initiatief, maar liet mij ook altijd mijn eigen verhaal vertellen. Ik hoefde alleen maar mee. Het ging vanzelfsprekend. Ik vertrouwde erop dat wat hij zei, klopte. En dat vertrouwen werkte. Ad kreeg een eigen woning. Inmiddels woont hij daar al bijna negen jaar.”

Langgekoesterde wens in vervulling
Het leven van Ad ziet er nu anders uit. Hij woont zelfstandig, heeft goed contact met zijn buren en zijn financiën op orde. ‘’Ik sta onder bewindvoering. Dat geeft me overzicht en houvast, want financiën regelen vind ik lastig. Ook heb ik mede daardoor genoeg gespaard om iets te doen waar ik al lang van droomde: een eigen hond.’’ Zijn puppy van tien maanden is een trouwe vriend en een brug naar contact. “Naast dat het gezellig is, maak je ook makkelijker praatjes. We wandelen bijvoorbeeld met een vast groepje hondenbezitters.”

Ad leeft met de lichamelijke gevolgen van zijn drugsverleden en het fysieke werk dat hij eerder deed, het ophalen van vuilnisbakken vanuit de gemeente. Daarom maakt hij gebruik van een scootmobiel en merkt soms de blikken van anderen ‘waarom hij niet gewoon lopend kan gaan’.

Toch kijkt hij met humor en relativering naar zichzelf. “Heroïne conserveert ook,” grapt hij over hoe jong hij eruitziet, terwijl hij praat over zijn eetgewoonten van vroeger: “Ik heb altijd goed gegeten. Mijn ontbijt bestond uit cashewnoten en wodka-jus — goed voor de eiwitten natuurlijk.”

Trots en wijsheid
Ad heeft twee kinderen. Het contact is wisselend, maar ze staan voor hem klaar. “Het is gelopen zoals het is gelopen.” Wat overheerst, is trots. “Dat het uiteindelijk gelukt is. Dat ik al die gevechten heb geleverd om te staan waar ik nu sta.”

Met de jaren is ook de wijsheid gekomen. “Je hebt gewoon minder zin om vast te zitten in de gevangenis en alles wat daar bij komt kijken. Minder zin in gedoe.” Hij lacht. “En als je gaat praten, wordt het duidelijker wat wijsheid is.”

Volgens Ad zit de kracht van Housing First in het vertrouwen dat hij kreeg. “Bij andere hulpverleningstrajecten voelde ik altijd voorwaarden. Hier zat niks aan vast. Geen oordeel. Maar uiteindelijk moet je zelf wel die eerste stap zetten.”

OVER HOUSING FIRST
Housing First is een wereldwijde, succesvolle aanpak voor mensen die langdurig of herhaaldelijk dakloos zijn en bij wie eerdere hulpverleningstrajecten niet zijn geslaagd. Zij hebben doorgaans te maken met complexe problemen (o.a. psychiatrie en verslaving).

De kern van deze aanpak is helder: eerst een eigen woning, zonder voorwaarden, gevolgd door intensieve begeleiding vanuit de presentiebenadering. Bij deze benadering staan de relatie, vertrouwen en het aansluiten bij het tempo van de deelnemer centraal.

Sinds 2011 werken Neos en het Leger des Heils samen binnen Housing First Eindhoven. Met resultaat: 95% van de deelnemers is niet opnieuw dakloos geweest en 91% woont nog steeds in dezelfde woning. De begeleiding wordt deelnemers gewaardeerd met een 8,5. Meer weten over deze aanpak? www.housingfirstnederland.nl